Cinema paradiso

Przegląd filmów Dario Argento, jako że jestem ignorantką w sferze kina grozy informacja, że Dario jest mistrzem w swoim fachu była dla mnie dość istotna. Z całego cyklu ominęłam tylko najnowsze dzieło – “Matkę łez”, gdzie główną rolę gra latorośl – Asia Argento. Z czystym sumieniem muszę przyznać, że wyjątkowo udany przegląd, przypomniały mi się stare, dobre nocne szaleństwa – czasy Takeshiego, martwicy mózgu, kuch kuch hota haiów oglądanych po raz pierwszy …

“Głęboka czerwień”

Po obejrzeniu Powiększenia (1966) Micheleangelo Antonionego Dario Argento postanowił nakręcić własną wariację filmową na temat dzieła mistrza kina egzystencjalnego, tworząc arcydzieło kina giallo. Film rozpoczyna niesamowita scena parapsychicznego seansu, podczas którego kobieta-medium, odczytuje myśli wysyłane przez umysł zbrodniarza, który ma na sumieniu okrutne zabójstwo. Wkrótce kobieta zostaje w brutalny sposób zamordowana. Świadkiem jej śmierci jest mieszkający w Rzymie amerykański pianista (w tej roli gwiazdor filmu Antonioniego – David Hammings), który z przybyłą na miejsce zbrodni wścibską fotoreporterką (Daria Nicolodi) postanawia wytropić zbrodniarza.

Tym, co wyróżnia Głęboką czerwień spośród innych obrazów Argento, jest imponująca strona wizualna filmu: w scenach realistycznych nawiązująca do malarskich dzieł Edwarda Hoppera, w scenach ukazujących przemoc – do surrealistycznych wizji Giorgio de Chirico i Maksa Ernsta.

“Kot o dziewięciu ogonach”

Tym razem bohaterowie filmu to dwóch reporterów – jeden z nich jest niewidomym mistrzem reportażu śledczego, drugi – wolnym strzelcem pracującym dla redakcji rzymskich gazet. Mężczyźni jednoczą swe siły, by wyjaśnić sprawę tajemniczych morderstw związanych z luksusową kliniką biotechnologiczną, w której bada się wpływ podwójnego chromosomu X na aktywność kryminogenną człowieka… Ponownie mamy do czynienia z precyzyjnie skonstruowaną łamigłówką kryminalną, w której ważną rolę odgrywają wyrafinowane (i sadystyczne) morderstwa, determinacja głównych bohaterów oraz tajemnice tych elementów ludzkiej natury, które połączone są ze światem zwierząt. W porównaniu z poprzednim filmem Argento Kot ma wręcz epicki rozmach, ale i tak najważniejsza w nim jest umiejętnie budowana atmosfera zagrożenia, wybuchająca wprost w scenach frenetycznych morderstw dokonywanych zawsze przez zamaskowanego mordercę.

“Odgłosy”

Pierwszy horror w twórczości Argento. Od początku atakujący widza kakofonią frenetycznych obrazów i dźwięków potęgujących atmosferę grozy. To prawdziwy seans malowniczej makabry, w którym opowieść o studentce szkoły baletowej we Freiburgu, odkrywającej mroczny sekret skrywany w murach uczelni, jest tylko pretekstem do zatopienia widza w atmosferze gotyckiej baśni dla dorosłych. Niepokój jest filmową fantasmagorią, której moc leży w szokującym zestawieniu ze sobą obrazów diametralnie różnych, wywołujących u widza przerażenie, ale i zachwyt: ujęcie śnieżnobiałego, baletowego trykotu i strugi krwi wytryskującej z otwartej rany, obraz szacownych murów empire’owej budowli i zatęchłych, pełnych rozkładających się ciał podziemi szkoły tańca. Suspiria to nie tylko klasyk włoskiego kina grozy, ale również film będący inspiracją dla wielu innych mistrzów filmowego strachu począwszy od Stanleya Kubricka (Lśnienie), aż po twórców współczesnego, azjatyckiego horroru: Kiyoshi Kurosawę (Puls / Kairo / Pulse, 1999), braci Pang (Wzrok /Gin gwai / The Eye, 2001) czy Park Ki-hyeong (Szepczące korytarze / Yeogo goedam / Whispering Corridors, 1998).

“Ptak o kryształowym upierzeniu”

Reżyserski debiut mistrza włoskiego kina grozy, Dario Argento, w którym odnajdziemy już najważniejsze cechy niesamowitej poetyki włoskiego mistrza filmowej makabry: trzymającą w napięciu fabułę, szokujące sceny zabójstw oraz elementy psychoanalizy wyjaśniające zbrodnicze motywacje głównych postaci.

Bohaterem filmu jest młody, amerykański pisarz, który przybywa do Rzymu na urlop. Pewnej nocy jest mimowolnym świadkiem próby zabójstwa pięknej, młodej kobiety w galerii sztuki nowoczesnej. Morderca ucieka pozostawiając kobietę w kałuży krwi. Amerykanin rozpoczyna prywatne śledztwo mające doprowadzić do wykrycia niedoszłego zabójcy, jak się okazuje, mającego na sumieniu jeszcze kilka makabrycznych morderstw. Sprawa jest tym bardziej niebezpieczna dla bohatera, że policja to właśnie jego podejrzewa o dokonywanie morderstw. Niespodziewanie w rozwiązaniu zagadki pomoże bohaterowi obraz przedstawiający próbę zabójstwa, namalowany przez ekscentrycznego malarza oraz… wiedza ornitologiczna.

Opisy filmów : Piotr Kletowski

Urzekły mnie filmy Argento, przede wszystkim świetnie skonstruowana fabuła, każda postać pojawia się z jakiegoś powodu, jest częścią zgrabnie stworzonej układanki. Brawurowe sceny mordów i wszelkiej agresji, pięknie czerwona emalia dodaje tylko uroku No i budowanie suspensu genialne, szczególną uwagę należy zwrócić na muzykę – tu moje odkrycie to Goblin, soundtrack do “Głębokiej czerwieni” już mam, do “Kota…” natomiast muzykę tworzył sam Moricone. Do tego wszystkiego do gustu przypadł mi humor Dario – zarówno ten planowany jak i ten wynikający z “przeterminowania” filmu. Bohaterowie są trochę nierozgarnięci, bojaźliwi, zawsze musi pojawić się wątek gejowski, jakaś mniej lub bardziej urodziwa kobitka – moją faworytką jest tu Daria Nicolodi jako Gianna w “Głębokiej…”, notabene długoletnia partnerka życiowa Argento, matka Asii i współscenarzystka genialnej “Suspirii”, w której rozczarowała mnie jedynie końcówka. Z ciekawostek na koniec można dodać, że gdy w filmie pojawią się dłonie mordercy to zapewne należą one do samego Dario, no i jak tu go nie kochać …