The Reader
Reżyseria : Stephen Daldry
Scenariusz : David Hare, Bernhard Schlink
Data premiery : 10.12.2008
Obsada : Kate Winslet, Ralph Fiennes, David Kross, Rainer Sellien
Gatunek : dramat
Ocena : 2.5/5
Poznajemy Michaela Berga w 1995 roku, planując spotkanie ze swoja dorosłą córką, zaczyna przypominać sobie lata swojej młodości w Neustadt, gdzie mając 16 lat przeżył wakacyjny romans ze starszą od siebie Hanną, pracującą jako bileterka w miejskim tramwaju. Ich krótki związek opierał się na fizyczności i książkach, które Mick czytał na głos, a Hanna w skupieniu słuchała. Kilka lat później już jako student prawa Berg uczestniczy w jednym z procesów przeciwko zbrodniom nazistowskim, w którym na ławie oskarżonych zasiądzie jego chłopięca miłość.
Nie przeczytałam książki, na której opiera się film Daldry’ego, być może jest lepsza, bo ekranizacja jest co najmniej rozczarowująca. Tym bardziej dziwi mnie tyle nominacji do Oskarów i widoczne pominięcie „Revolutionary road” ( który mnie zachwycił, ale o tym w osobnym wpisie ). Nie jest to historia o Holocauście, nie do końca zakwalifikowała bym ją jako miłośną – z tej swoistej hybrydy powstał film „na pół gwizdka”, w którym nie przejmowałam się zbytnio losem bohaterów, a ciekawie zapowiadające się wątki zmierzały ostatecznie donikąd.
Film broni się świetnym aktorstwem, Kate Winslet w kilku spojrzeniach, gestach, sposobie poruszania się potrafi zawrzeć tajemniczy i mroczny, a zarazem fascynujący dla Michaela charakter swojej postaci, przy okazji nie próbując „uczłowieczać” swojej bohaterki. Również David Kross świetnie się spisuje, zarówno w roli oczarowanego, niewinnego nastolatka, jak i młodego mężczyzny, który po latach odkrywa sekret Hanny. Jednak istota filmu zawarta jest w kilku fenomenalnych scenach( czas trwania całego filmu to ponad 2 godziny ), a resztę wypełnia mocno udramatyzowana treść, która ostatecznie staje się dla widza obojętna.
Into the wild
Reżyseria : Sean Penn
Scenariusz : Sean Penn, Jon Krakauer
Data premiery : 01.09.2007
Obsada : Emilie Hirsch, Marcia Gay Harden, William Hurt, Jena Malone, Vince Vaughn
Gatunek : biograficzny, dramat
Ocena : 4/5
Film Seana Penna, oparty na książce Jona Krakauera, opowiada autentyczną historię Christophera McCandlessa , amerykańskiego studenta, który porzucił swoje dotychczasowe życie, przeznaczył całe oszczędności na cele charytatywne i wyruszył w podróż po USA, z punktem docelowym wyprawy, gdzieś na totalnym odludziu Alaski.
Obraz zachwycił mnie głównie od strony reżyserii i aktorstwa. Udało przedstawić się nie tylko fascynującą historię Chrisa, ale również wątki poboczne, postaci, które spotkał na swojej drodze, bez których jego podróż zarówna ta literalna jak i wewnętrzna nie mogłaby się odbyć. Niezbyt entuzjastycznie podchodzę do samego bohatera, logicznym wydaje się mocne romantyzowanie postaci przez Penna, domyślam się, że potrzebował pozwolenie od rodziny na nakręcenie tej historii. Udało mu się jednak stworzyć niezwykle wzruszający i przejmujący film, który zostaje w głowie na długo po ostatniej scenie. Do tego świetna ścieżka dzwiękowa, piękne zdjęcia dzikiej, nieokiełznanej, ale i bezlitosnej przyrody, której częścią już niestety nie jesteśmy.
TOP 5 – Humphrey Bogart
Jako, że mam ostatnio duże problemy z napisaniem czegoś konkretnego na temat filmów, które niedawno widziałam, sięgam do otchłani mojej pamięci i niczym bohaterka z książki Hornby’ego wzięłam się za tworzenie list z cyklu “ulubione pieć …” :-p. Pierwsza na tapetę poszła lista moich ulubionych filmów z Bogartem , z racji, że pochłonęłam niedawno dwie książki na jego temat i z przerażeniem odkryłam, że moi współlokatorzy nie mają zielonego pojęcia kim był ten pan.
1. In a Lonely Place
reżyseria : Nicholas Ray
scenariusz : Dorothy Hughes, Edmund North
data premiery : 17.05.1950
obsada : Gloria Grahame, Frank Lovejoy, Carl Reid,
Dixon Steele, scenarzysta i pisarz powieści kryminalnych zostaje oskarżony o morderstwo szatniarki. Alibi zapewnia mu urodziwa sąsiadka Laurel Gray, która dostrzega w Dixonie wrażliwego mężczyznę. Szybko nawiązują romans, który wydaje się być wybawieniem dla rozczarowanego życiem Steela. Zafascynowana nim Laurel zaczyna jednak tonąć w wątpliwościach, gdy jej ukochany zdaje sobie nie radzić z własnymi emocjami, przejawiając coraz agresywniejsze zachowania. „Pustka” nie jest może najbardziej znanym filmem Bogarta, ale według mnie jest to jego najlepsza rola, świetnie uchwycił schizofreniczny charakter bohatera, do samego końca widz zadaje sobie pytanie, czy Dixon zabił.
2. Casablanca
reżyseria : Michael Curtiz
scenariusz : Murray Burnett, Joan Alison
data premiery : 23.01.1943
obsada : Ingrid Bergman, Paul Henreid, Claude Rains
It’s still the same old story, A fight for love and glory” czyli jeden z kultowych melodramatów, osobiście mój ulubiony w tej kategorii. Jeden z produktów fabryki snów, w dużej mierze kawał dobrze wykonanej rzemieślniczej roboty, po którym na etapie produkcji nikt nie oczekiwał wielkiego sukcesu. Tutaj wszystkie elementy, niczym wyciągnięte z podręcznika – „Melodramat w 10 tygodni”, idealnie ze sobą współgrają. Rola Ricka, amerykańskiego właściciela knajpy w Casablance, rozczarowanego życiem, ale ukrywającego pod maską wyrachowanego cynika całą gamę tzw. uczuć wyższego rzędu, sprawia wrażenie wręcz napisanej dla Bogarta ( pierwszym wyborem do roli Ricka był George Raft ).
3. Maltese Falcon
reżyseria : John Huston
scenariusz : Dashiell Hammett, John Huston
data premiery : 18.10.1941
obsada : Mary Astor, Gladys George, Peter Lorre
Pierwsza kolaboracja aktorsko – reżyserska Bogart – Huston. Książka Hammetta była już wcześniej ekranizowana, w jednej wersji femme fatale zagrała Betty Davis, ale to dopiero John Huston nakręcił wersję prawie stuprocentowo zgodną z opowiadaniem „Sokół maltański”. Bogart wciela się w postać detektywa – Sama Spada, który po śmierci swojego partnera wplątuje się w kryminalną historię z tajemniczą figurką, którą wszyscy chcą zdobyć i niebezpieczną pięknością w tle. Każdy kto zaczyna przygodę z kinem noir, powinien zacząć od tej pozycji, gdyż „Sokół maltański” wyznaczył kanon, którym podążało wielu twórców, tego niezwykle płodnego w swoim czasie, a już niestety wymarłego gatunku.
4. The Treasure of the Sierra Madre
reżyseria : John Huston
scenariusz : B. Traven, John Huston
data premiery : 07.01.1948
obsada : Walter Huston, Tim Holt, Bruce Bennett
Historia, o tym, że bogactwo szczęścia nie daje. W tym przypadku pieniądze w postaci złota, na którego poszukiwanie rusza 3 bohaterów – stary i mądry wyga, który widział nieraz co ten kruszec robi z ludźmi i dwóch Amerykanów, z trudem wiążących koniec z końcem. Fred Dobbs z każdym etapem pełnej emocji przygody, zdaje się coraz bardziej popadać w „złote szaleństwo”, traci zaufanie do swoich kompanów, podejrzliwość i chciwość w końcu doprowadza go do absolutnego obłędu.
5. The African Queen
reżyseria : John Huston
scenariusz : C.S. Forester, James Agee
data premiery : 20.02.1952
obsada : Katharine Hepburn, Robert Moley, Peter Bull
Jedyny Oskar w karierze Bogarta, za rolę swojskiego marynarza Charliego, który lubi zaglądać w kieliszek, a ponad wszystko kocha swoją „Afrykańską królową”. W wyniku wybuchu walk, związanych z I Wojną Światową, na swoją łódź zabiera misjonarkę Rose, z którą rusza w bezpieczniejsze miejsce. W międzyczasie rodzi się plan ich „ataku” na niemiecki okręt i jak się można domyślić romans. W dużej mierze jest to również film przygodowy, stąd też na drodze zakochany pojawi się wiele przeszkód, których wykonanie techniczne może dzisiaj budzić śmiech (np. atak owadów ) , jednak trzeba przyznać, że nikt nie udaje hipopotama jak Humphrey Bogart.
Poczekalnia : tuż za moją ulubioną piątką jest cała lista świetnych filmów – choćby wszystkie kolaboracje z Lauren Bacall ( „To have and have not” – ze słynnym „…you know how to whistle, Steve …”, „The Big Sleep”, „Key Largo”, „Dark Passage” ), „Sabrina”, „The Caine Mutiny” czy niektóre z filmów z lat 30, gdy gwiazda Bogarta nie świeciła jeszcze tak mocnym światłem – „Black legion”, „Marked Woman” z Bette Davis, „The Roaring Twenties” z Jamesem Cagneyem, czy „The return of doctor X”.
